غزلی توحیدی از رضا اسماعیلی

صبح است و تنها در هیاهوی خیابانم

سرریز آواز زلال «باز بارانم»

صبح است و در حال شهود آسمان هستم

از همسری با آسمان، آبی است چشمانم

دست دلم در دست بارانی دل انگیز است

دارد شکوفا می شود، اسرار پنهانم

جان درختان در شکوهی سبز می بالد

بوی طراوت می چکد بر روی دامانم

باید بیاموزم ز جنگل شوق رستن را

تا بوی سرسبزی بروید در زمستانم

صبح است و در محراب اشراق بهاری نو

با لهجه شبنم، نمازی سبز می خوانم

گنجشک های مهربان، تکبیر می گویند

حال و هوای پر زدن، افتاده در جانم

دست تمام شاخه ها بر آسمان بالاست

رفتن به سمت آسمان، یعنی مسلمانم

با «قل هوالله احد» قد می کشم تا او

توحید را از آیه های برگ می خوانم

صبح بهار است و معادی سبز در راه است

باید که برخیزم، خدا را دست افشانم

باید که عریان گردم از پاییز بی برگی

باید بهاری سبز را بر خود بپوشانم

رضا اسماعیلی