صبح یکی از روزهای شلوغ اتاق عمل که لیست عمل های جراحی بسیار طولانی بود و طبق روتین روزانه پرسنل در حال تجهیز اتاق و آماده کردن آنها برای شروع شیفت بودند، مسئول اتاق عمل اعلام کرد بیماری اورژانسی که مادر بارداری با تومور مغزی جهت جراحی همزمان سزارین و کرانیوتومی در حال ورود به اتاق عمل می باشد، تمام پرسنل اتاق عمل در حال آماده باش قرار گرفتند و دو گروه پرسنل اتاق عمل جهت سزارین و کرانیوتومی،یک گروه بیهوشی و یک گروه ماما و متخصص زنان از بیمارستان دیگر جهت سزارین آمده بودند و اتاق را پوشش دادند تا اینکه نوزاد سالم به دنیا امد و مادر هم با موفقیت تحت عمل جراحی کرانیوتومی قرار گرفت.
حس و حال آنروز پرسنل اتاق عمل گویای همدلی و همکاری و تلاش برای نجات دو انسان بود که همه توان خود را به کار گرفته بودند تا کوچکترین خللی در روند جراحی رخ ندهد و مادر و فرزندش بتوانند در آینده به سلامت زندگی خوبی کنار خانواده خود داشته باشند.
راستش نمیدونم این موضوع در قالب خاطره می توان بیان کرد یا خیر، ولی بعضی مواقع مخصوصا در روزهای تابستون که حجم مریضها خیلی زیاد میشدن و در یه شیفت صبح و عصر نزدیک به پنجاه تا شصت عمل جراحی الکتیو داشتیم و غالب پرسنل هم شیفت لانگ بودن، از خستگی شدید بعضی مواقع دعا میکردیم که ایکاش عمل کنسل بشه و وقتی به دلایلی که متخصصین بیهوشی یا جراح تشخیص میداد که عمل باید کنسل بشه خوشحال میشدیم، اما بعدش که پیش خودمون فکر میکردیم که مریض مدت زمان زیادی ناشتا بوده و کلی استرس عمل رو تحمل کرده و مجددا مجبوره مدت زمان زیادی تو بیمارستان بمونه دچار عذاب وجدان می شدیم و از خدا می خواستیم که زودتر بیان اتاق عمل و عملشون بسلامتی انجام بشه و برگردن در کنار خانواده شون. ضمن اینکه این دعا هیچ وقت از ته دل نبوده صرفا بخاطر خستگی و فشاری که بهمون وارد میشده همچین چیزی از ذهنمون عبور می کرده
دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری مراقبت های ویژه: ن. عابدیان
